تبليغاتX
تئاتر ناتمام


تئاتر "نا‌تمام"
هیاهویش را با نام گروه تئاتر سکوت
از سال 79 آغاز کرد.
در این مدت همواره به دنبال راهی برای القای فضای خالی به مخاطب بوده است.
فرم و تصویر،
مهمترین عناصر فضای خالی آنهاست.
باشد که خواننده، فضای خالی را از آن خود بداند
و تصویر خویش را در آینه‌ی سکوت ببیند.
دشواری راه بر تحمل‌مان می‌افزاید،
هر چند هنوز در آغاز راهیم.
      

نویسنده: محسن عظیمی

طراح و  کارگردان: فتح‌اله نیازی

بازیگران: پرنیان گودرزی، پونه مجتبی، کاظم عینعلی، حامد پشتیبان، الهه پورجمشید، شکوفه سلیمانیان، شهرزاد کیانی

دستیار کارگردان: کیارش وفایی

مشاور کارگردان: مهزیار درویشی

منشی صحنه: سهراب مدیری

مدیر صحنه: آریا افشار

همیار صحنه : حسام حسن‌پور و سارا حسین‌پور

طراح صحنه و لباس: فتح‌اله نیازی

طراح نور: رضا حیدری

طراح پوستر و بروشور: پگاه رخشا

اجرای دکور: مهزیار درویشی و آریا افشار

موسیقی: فرهاد خاک‌باز (آهنگساز و نوازنده دیوان)، چنگیز اقبالی و تریفه کریمیان (آوا)، حامد حبیب‌پور (نوازنده‌ی ستار)

 

خلاصه نمایش: هاری نگاهی دیگربار  اما متفاوت است به بمباران شیمیایی حلبچه که در تاریخ ۱۶ تا ۱۷ مارس ۱۹۸۸ توسط رژیم وقت عراق طی عملیاتی با عنوان اَنفال صورت پذیرفت و یک اثر سورئالیستی‌ست درباره‌ی زنی که در کابوس‌های همیشگی‌اش با عشق دوران جوانی‌اش که می‌گویند خیانت کرده، روبه‌رو می‌شود و تمام جنایات و آوارگی‌های سال‌های بمباران شیمیایی به‌شکلی کابوس‌وار برایش تداعی می‌شوند.

 

اجرا: بخش بانوانِ نخستین جشنواره تئاتر شهر، سه‌شنبه 19 اردیبهشت در سالن تجربه‌ی تماشاخانه مبارک (فرهنگ‌سرای بهمن)، ساعت 15 و 17

      

نویسنده: پل زیندل

کارگردان: فتح‌اله نیازی

بازیگران: پونه مجتبی، پرنیان گودرزی، الهه شه‌پرست، سینا مرادیان، الهام جلالی و بهار سهراب‌بیگی

دستیار کارگردان: حسین ایرجی و بهار سهراب‌بیگی

مدیر صحنه: بهزاد اسحاقی

دستیاران صحنه: مرتضی اکبرنژاد و علی پویا قاسمی

عکاسی: الدوز علایی و محسن کرمانی

موسیقی: پویان خردمند و حمید ملکی

طراح صحنه: مارال بچه‌لو

طراح نور: فتح‌اله نیازی

مشاور کارگردان: محسن عظیمی 

 

خلاصه نمایش:  این نمایشنامه روایت زندگی دختری نوجوان به نام تیلی است. او که در کنار مادری آشفته حال و خواهری صرعی زندگی می کند از پروژه علمی اش به عنوان تنها تکیه گاه زندگی اش مدد می جوید. وی به بررسی تاثیر پرتوهای گاما بر گل های همیشه بهار می پردازد. نمایشنامه ورای مضمون علمی اش لایه های روانی و روابط عاطفی شخصیتها را به تصویر می کشد. گفته می شود نویسنده از تجربه های کودکی خودش در خانه ای بدون پدر با مادری عصبی  و خواهری صرعی و علاقه به گل های همیشه بهار مدد جسته است.

 

درباره نویسنده:  پل زیندل نمایشنامه نویس آمریکایی که در سال 2003 دار فانی را وداع کرد در سال 1936 به دنیا آمد. از همان سالهای نوجوانی به نوشتن نمایشنامه روی آورد. اگر چه در رشته ی شیمی تحصیل کرد و پس از فراغت از تحصیل نیز مدتی در یک کارخانه ی ساخت مواد شیمیایی به کار مشغول شد. سپس در دبیرستانی در استاتن آیلند به تدریس شیمی مشغول شد. بعدها زیندل توانست علاقه ی خود به نمایشنامه نویسی و سررشته اش از علم شیمی را یکجا جمع نماید و به نوشتن درام های علمی بپردازد. وی علاوه بر درام های علمی، به بازنمایی تقابل فرزندان و والدین، تفاوت تلقی نسل ها از مفاهیم و رویدادها، به تصویر کشیدن موضوعات تلخ در قالبهای طنزآمیز و... پرداخت. در سال 1964 نمایشنامه ی <پرتوهای گاما بر روی گل های همیشه بهار ساکنین کره ماه> را نوشت که موفق به دریافت جایزه ی معتبر پولیتزر در شاخه ی نمایشنامه نویسی شد. این نمایشنامه در 1972 توسط پل نیومن به فیلم سینمایی تبدیل شد.

 

اجراها: چهاردهمین جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران 29 اردیبهشت. ساعت 18 و 20:30 . تالار مولوی
      

نویسنده: محسن عظیمی

طراح و کارگردان: فتح‌اله نیازی

بازیگران:

رضا حیدری

پرنیان گودرزی

مشاور کارگردان: محسن عظیمی

دستیار کارگردان: حسین ایرجی

طراح صحنه و لباس: فتح‌اله نیازی

طراح نور: رضا حیدری

ویدیو آرت: آرش رخشا

مدیر صحنه: کیارش وفایی

منشی صحنه: بهزاد اسحاقی

انتخاب موسیقی و افکت: فتح‌اله نیازی

دستیاران صحنه: میثم نوروزی، سینا کلوت، احمد نورآمین، شبیر قدیمی، فاطمه نوروزی

طراح پوستر و بروشور: ...

ترجمه و امور بین‌الملل: ستاره بهروزی

طرح و اجرای گریم: پرستو نیری

 

خلاصه نمایش: قطع ناگهانی برق بهانه‌ای می‌شود تا ارتباط قطع شده زن و مرد وصل شود.

در این بین زن که می‌خواهد موضوع خیلی مهمی را به مرد بگوید از مرد می‌خواهد در تاریکی هر کدام ناگفته‌ای از زندگی‌شان را به یکدیگر بگویند...

وقتی زن آخرین ناگفته‌اش همان‌ موضوع مهمی که مدنظرش است را می‌گوید مرد در مقابل نمایش‌نامه‌اش را به او می‌دهد. زن شروع به خوانش نمایش‌نامه می‌کند که درباره مردی‌ست که نمایش‌نامه‌اش را برای زن می‌خواند. فضای نمایش‌نامه ارتباط قطع شده مرد و زن است و نیاز با هم بودن آنها که با زمان اکنون آمیخته شده...

 

اطلاعات کامل درباره نمایش: www.hamishehamechiz.blogfa.com